Tabii bir rock yıldızının "erken" kavramı ile normal insanların "erken" kavramı bir değişik oluyor.
Hal böyle olunca bizim kahvaltı planı direkt bruncha dönüştü.
Bir önceki günden alışverişe çıkmıştım, neyseki Madrid dükkan çeşitliliği konusunda İstanbul'u aratmıyor, ne ararsan var. Nişanlımın benim mutfak konusundaki becerilerinden bihaber olduğunu çokkk iyi bildiğimden (ay ben yemek yapamam ki ühü ühü) bu onu şaşırtmak için mükemmel bir fırsat oldu!
- Aaaa, İspanyol usulü omlet? Nereden çıktı bu?
- Ben yaptımmm...
- Yalana bak! Sen yumurtayı içine kabuğunu düşürmeden kıramazsın!
- Hadi oradan!
Fıstık ezmeli jöleli sandviçiydi, meyvesiydi, sütüydü, çayıydı, kahvesiydi, muffininydi dört başı mamur sofra zavallımı şok etti tabii. Yeme içme faslı bittikten sonra bir de bol köpüklü kahve yaptım getirdim, cam önünde karşılıklı içip fallarımızı kapattık.
Buse, parmağından içinde isimlerimizin kazılı olduğu nişan yüzüğünü çıkarıp fincanın üstüne koydu ve arkasına yaslanıp sordu;
- Evettt...
- Evet?
- Aşçıyı nereye sakladın söyle.
- Karşında oturuyor.
- Ya Bikem yemem ben bunları, sen mutfaktan anlamazsın!
- Ya vallahi de billahi de ben yaptım işte, al yüzüm karşında. Oturduğum yerden kalkmak nasip olmasın ki ben yaptım!
- İnanamıyorum...
- La havleee...
- Yıllarca beni kandırdın ha!?
- Ha?
- Tabii. Yıllarca beni aradın "Buse, bunun dibi tuttu ben ne yapacağım? Buse, bunun tuzu fazla geldi zehir gibi oldu, ben ne halt edeceğim? Buse misafir gelecek bana mutfakta yardıma gelsene!" Hep beni çağırdın, boynumdan aşağı önlüğü geçirdin, köşeye çekildin seyrettin. Yazıklarrrrr olsun!
- Ay aşkolsun. O günleri telafi etmek için yemek kursuna gittim işte. Seni semirtmek için.
- Cidden mi?
- E cidden.
- Kıyamam sana bennnn....
- Halet-i ruhiyen ne kadar çabuk değişiyor, korkuyorum!
- Ehehehe..
- Ne gülüyorsun?
- Hiççç!
- ....
- Bikemm?
- ....
- Hişt Bikk???
- Nee??
- Falıma baksana, soğumuştur.
- !!!?????
Üç vakte kadar kafana terlik geliyor!!!!!!
