Nasıl anlatsam bilemiyorum şimdi.
Vivi, doğduğu günden bu yana hep içe dönük ve sessiz bir çocuk oldu. Bebekken, orta kulak iltihabı olduğu zaman hariç gece ağladığını hiç bilmem. Ona birşey demeden konuşmaz, ama kafasına birşey takılıp da bir soru sordu mu da karşısındaki kişiyi zekasıyla ve detaycılığıyla afallatır.
Vivian'ı şimdi Paris'in yanına gönderiyorum. Artık bir ebeveyni de o. Umarım üzerindeki bu vakur tavrı biraz olsun atar, çocuk olur, eğlenir. Paris'in neşeli kişiliğiyle onu o keskin kalıbından çıkaracağına eminim. Hem belki Summer'ın şu büyümüş de küçülmüş ergen halleri de Vivi sayesinde biraz olsun yumuşar. Her halükarda çok eğleneceklerinden eminim:)
Turne dönüşü görüşürüz kızım:)
